| บทเรียนพระคัมภีร์_คำอุปมาเรื่องแกะหาย เหรียญหาย บุตรน้อยหลงหาย |
 |
 |
 |
| เขียนโดย Webmaster |
| วันจันทร์ที่ 25 มกราคม 2010 เวลา 23:42 น. |
|
บทเรียนพระคัมภีร์ 1. มนุษย์นั้นมีคุณค่าอย่างมากต่อพระเจ้า• ความคล้ายคลึงกันที่เห็นได้ชัดที่สุดของคำอุปมาทั้ง 3 เรื่องคือมีบางสิ่งบางอย่างหายไป แต่สิ่งนั้นยังคงมีคุณค่ามากในใจของเจ้าของแม้จะหายไปแล้ว• เจ้าของแกะไม่ได้พูดว่า “แกะหายไปแค่ตัวเดียว ยังเหลืออีก 99 ตัว” หรือเจ้าของเหรียญไม่ได้พูดว่า “เหรียญหายไปแค่เหรียญเดียว ยังเหลืออีกตั้ง 9 เหรียญ” บิดาก็ไม่ได้พูดว่า “ยังเหลือลูกชายอีกคนหนึ่งที่อยู่กับเรา” • พระเยซูทรงเล่าเรื่องเหล่านี้เพื่อแสดงถึงพระทัยของพระองค์ว่ามนุษย์ทุกคน มีคุณค่าต่อพระองค์ ไม่ว่าเขาจะเป็นใคร การที่พระองค์เสด็จมานั้นก็เพื่อช่วยเขาเหล่านั้นให้รอด • สิ่งที่เราควรตระหนักคือให้เราเห็นคุณค่าของตนเองเพราะพระเจ้าทรงเห็นคุณค่าเรา และในขณะเดียวกันเราก็ควรเห็นคุณค่าของคนอื่นด้วยเพราะพระเจ้าทรงเห็นคุณค่าของเขาด้วยเช่นเดียวกัน 2. พระเจ้าทรงเสาะหาที่จะช่วยคนบาปให้รอด• พระเยซูทรงสะท้อนการที่พระเจ้าทรงเห็นคุณค่าของมนุษย์ ด้วยภาพที่ผู้เลี้ยงแกะยอมละ 99 ตัวไว้กับผู้เลี้ยงแกะคนอื่น (โดยปกติการดูแลแกะฝูงใหญ่จะมีผู้เลี้ยงอย่างน้อย 2-3 คน) และไปเที่ยวหาตัวที่หลงหายไปจนพบ และด้วยภาพของหญิงที่หาเหรียญที่หายไปในที่มืด ที่ต้องจุดตะเกียงและค้นทั่วบ้านจนพบ ทั้งสองภาพนี้ไม่ใช่งานที่ง่ายดาย แต่พวกเขาก็ทำด้วยความพยายามและหาพบในที่สุด• คำอุปมาสองเรื่องแรกนี้ได้พูดถึงเรื่องความรอด ในส่วนของพระเจ้า พระเยซูกำลังบอกว่า พระเจ้าทรงกระทำเช่นนั้นต่อคนบาปที่หลงไปจากพระองค์ ด้วยการเสาะแสวงหาเช่นเดียวกัน ที่เรารอดไม่ใช่เพราะมนุษย์แสวงหาพระเจ้าก่อน แต่เรารอดเพราะพระเจ้าทรงแสวงหามนุษย์ก่อน • นี่คือสาระสำคัญของข่าวประเสริฐคือพระเจ้าทรงมาประสูติเป็นมนุษย์เพื่อเสาะหาและช่วยให้คนที่เป็นทาสของบาปได้รับความรอด • 1ยอห์น 4:14 “และเราทั้งหลายได้เห็นและเป็นพยานว่า พระบิดาได้ทรงใช้พระบุตรมาเป็นผู้ช่วยมนุษย์โลกให้รอด” 3. การตอบสนองของมนุษย์ต่อพระเจ้าคือ การกลับใจใหม่• คำอุปมาเรื่องที่สามนี้เป็นเรื่องของความรอดในส่วนของมนุษย์ เพราะถึงแม้พระเจ้าได้ทรงเป็นผู้เสาะหามนุษย์ ก็ไม่ได้หมายความว่ามนุษย์จะได้รับความรอดโดยอัตโนมัติ มนุษย์แต่ละคนจะต้องสำนึกในความผิดบาปและกลับใจใหม่ นั่นจึงเป็นที่มาของคำอุปมาเรื่องบุตรน้อยหลงหาย• แท้จริงแล้ว ในคำอุปมาสองเรื่องแรก พระเยซูก็ได้สรุปในตอนท้ายของคำอุปมาแต่ละเรื่องไว้แล้วว่าเกี่ยวข้องกับการกลับใจใหม่ • ลูกา 15:7 “เราบอกท่านทั้งหลายว่า เช่นนั้นแหละ จะมีความปรีดีในสวรรค์ เพราะคนบาปคนเดียวที่กลับใจใหม่ มากกว่าเพราะคนชอบธรรมเก้าสิบเก้าคนที่ไม่ต้องการกลับใจใหม่” • ลูกา 15:10 “เช่นนั้นแหละ เราบอกท่านทั้งหลายว่าจะมีความปรีดีในพวกทูตของพระเจ้า เพราะคนบาปคนเดียวที่กลับใจใหม่" • แน่นอนว่าเราไม่เห็นด้วยกับความผิดบาปที่บุตรชายคนเล็กได้ทำ แต่เมื่อเขาสำนึกได้ เราได้เห็นกระบวนการการกลับใจใหม่ของเขาอย่างน้อย 3 ขั้นตอนคือ 1) การรู้สภาพที่แท้จริงของตน 2) การยอมรับผิดอย่างตรงไปตรงมา 3) การกลับไปหาบิดา(พระเจ้า) • พระเยซูสื่อสารว่า มนุษย์ทุกคนรวมถึงพวกเราเองต้องกลับใจใหม่ แต่ดูเหมือนว่าพวกฟาริสีและธรรมาจารย์นั้นไม่เข้าใจและไม่ตระหนักว่าตนเองก็ต้องกลับใจใหม่เพื่อรับความรอดด้วยเช่นเดียวกัน พระเยซูจึงกล่าวถึงพวกเขาโดยใช้ภาพของบุตรชายคนโตในคำอุปมาเรื่องที่สามนี้ 4. ระวังอย่าให้ใจของเราเป็นเหมือนของบุตรคนโต• ในตอนท้ายของคำอุปมาเรื่องที่สาม ได้กลับไปสู่ประเด็นเริ่มต้นที่ทำให้พระเยซูต้องกล่าวคำอุปมาทั้ง 3 เรื่องนี้ (ข้อ 1-2) พวกฟาริสีและธรรมาจารย์คือบุตรคนโต พวกเขา “มั่นใจในความชอบธรรมของตนเอง และคิดว่าตนเองดีกว่าคนอื่น” (ลก.18:9)• สิ่งที่ผิดพลาดของบุตรคนโตมีหลายประการ ได้แก่ (1) เขาคิดแบบลูกจ้างที่ทำงานเพื่อหวังสิ่งตอบแทนมากกว่าที่จะคิดแบบบุตรชายที่ทำงานเพราะรักบิดาของตน (ข้อ 29 “ดูแน่ะ ข้าพเจ้าได้ปรนนิบัติท่านกี่ปีมาแล้ว และมิได้ละเมิดคำบัญชาของท่านสักข้อหนึ่งเลย แม้แต่เพียงลูกแพะสักตัวหนึ่งท่านก็ยังไม่เคยให้ข้าพเจ้า เพื่อจะเลี้ยงกันเป็นที่รื่นเริงยินดีกับเพื่อนฝูงของข้าพเจ้า”) (2) เขารักทรัพย์สมบัติมากกว่าคน ดูเหมือนเขาจะดีใจมากกว่าถ้าได้เงินคืนมา แทนที่จะได้น้องชาย เขาโกรธที่น้องผลาญทรัพย์สมบัติจนหมดและยังกลับมาที่บ้าน และ (3) ประเมินความสำคัญของตนเองผิดจนดูหมิ่นคนอื่น เขาคิดว่าเขาภักดี ทำงานหนัก เชื่อฟัง ดูถูกน้องชายจนไม่อยากนับพี่นับน้องกับเขาและเรียกเขาว่า “ลูกคนนี้ของท่าน” (ข้อ 30) • เราต้องระมัดระวังตัวของเราเองที่จะไม่เป็นเหมือนบุตรคนโต ซึ่งพระเยซูใช้เปรียบเทียบกับพวกฟาริสีและธรรมาจารย์ เราต้องระวังที่จะไม่คิดว่าตัวเองดีกว่าคนอื่นหรือคิดว่า เราเป็นบุตรของพระเจ้าเนื่องจากคุณสมบัติของเราหรือการทำดีของเรา จนหลงลืมไปว่าแท้จริงแล้วเป็นพระคุณของพระเจ้า • หากเราอยากพัฒนาลักษณะชีวิตให้เป็นเหมือนพระเจ้ามากขึ้น เราควรยินดีที่คนบาปหรือคนที่ทำผิดพลาดกลับใจใหม่ ไม่พิพากษาแต่ให้โอกาส และยินดีในการตัดสินใจกลับใจใหม่ของเขา • รวมไปถึงเราควรคาดหวังที่จะมีส่วนนำคนมารับพระคุณความรักและความรอดจากพระเจ้าอย่างสม่ำเสมอ เพื่อช่วยคนที่เรารักห่วงใยให้พ้นจากการเป็นทาสของความชั่วร้ายและความบาป Bibliography Wenham, The parable of Jesus (InterVasity Press, 1989) เจมส์ มอนท์กัมมะรี บอยซ์, อุปมาของพระเยซู (ศูนย์ทีรันนัส, 2005) The Full Life Study Bible, New International Version (Zondervan)
ขอให้พระเกียรติทั้งสิ้นจงมีแด่พระเจ้า ไม่สงวนลิขสิทธิ์โดย คริสเตียน มช. (Christian CMU) |
| แก้ไขล่าสุด ใน วันอังคารที่ 26 มกราคม 2010 เวลา 11:17 น. |