บทเรียนพระคัมภีร์

พระธรรมนางรูธตอนที่ 2

"ประเด็นสำคัญทางศาสนศาสตร์"

ที่มา: พระคริสตธรรมคัมภีร์อมตธรรมร่วมสมัยฉบับค้นคว้า

ความสำคัญของความรักที่ซื่อสัตย์ในสัมพันธภาพของมนุษย์ท่ามกลางประชาชนในอาณาจักรพระเจ้าเป็นประเด็นสำคัญที่ทรงพลัง ผู้เขียนเน้นให้เห็นว่ารูธยอมอุทิศทุ่มเทอย่างไม่หวั่นไหวและไม่เห็นแก่ตัวให้แก่นาโอมีผู้โดดเดี่ยว (1:16-17; 2:11-12; 3:10; 4:15) และให้เห็นว่าโบอาสเมตตากรุณาหญิงม่ายทั้งสอง (บทที่ 2-4) ผู้เขียนแสดงตัวอย่างที่ชัดเจนของการมีชีวิตที่หล่อหลอมเอาความรักแห่งการให้ไว้ในชีวิตประจำวัน ซึ่งเป็นการเชื่อฟังธรรมบัญญัติของพระเจ้า (ลนต.19:18; เทียบกับ รม.13:10) ความรักเช่นนี้สะท้อนถึงความรักของพระเจ้า เป็นการผสมผสานพระราชกิจของพระเจ้ากับการกระทำของมนุษย์อย่างอัศจรรย์ (เปรียบเทียบ 2:12 กับ 3:9) ด้วยพระเมตตาของพระเจ้า การดำเนินชีวิตเช่นนี้จะได้รับการอวยพรและเป็นพรแก่ผู้อื่น

ที่น่าประหลาดใจคือ ผู้ที่สะท้อนความรักของพระเจ้าอย่างชัดเจนเป็นชาวโมอับ กระนั้นการที่รูธจงรักภักดีต่อครอบครัวอิสราเอลซึ่งเธอเป็นลูกสะใภ้และการที่เธออุทิศตัวต่อแม่สามีผู้โดดเดี่ยว ส่งผลให้รูธกลายเป็นลูกสาวชาวอิสราเอลอย่างแท้จริงและเป็นผู้ที่คู่ควรแก่การเป็นบรรพบุรุษของกษัตริย์ดาวิด รูธเป็นตัวอย่างที่ชัดเจนที่แสดงให้เห็นว่าการมีส่วนในอาณาจักรของพระเจ้าที่กำลังจะมาถึงนั้นไม่ได้ขึ้นอยู่กับสายโลหิตหรือชาติกำเนิด แต่อยู่ที่การเปลี่ยนแปลงชีวิตไปตามพระประสงค์ของพระเจ้าผ่านทาง “ความเชื่อฟังซึ่งมาจากความเชื่อ” (รม.1:5) การที่รูธมีฐานะเป็นบรรพบุรุษของกษัตริย์ดาวิดเท่ากับเป็นสัญลักษณ์ว่า อาณาจักรของ “บุตรดาวิด” จะประกอบด้วยชนทุกชาติ

ในฐานะที่เป็นเรื่องราวตอนหนึ่งของต้นตระกูลดาวิด พระธรรมนางรูธได้ให้ข้อมูลเกี่ยวกับบทบาทของดาวิดในประวัติศาสตร์แห่งการไถ่ การไถ่เป็นกุญแจสำคัญของเรื่องราวทั้งหมด คำนี้ในภาษาฮีบรูปรากฏในรูปแบบต่างๆ กันถึง 23 ครั้ง เรื่องราวเบื้องต้นนั้นเป็นการเปลี่ยนความทุกข์โศกของนาโอมีเป็นความสุข ผ่านทางการกระทำที่ไม่เห็นแก่ตัวและได้รับการอวยพรจากพระเจ้าของรูธและโบอาส จากความว่างเปล่าไปสู่ความครบถ้วนบริบูรณ์ (1:21; 3:17; 4:15) จากการสิ้นเนื้อประดาตัว (1:1-5) ไปสู่ความมั่นคงและความหวัง (4:13-17) ในลักษณะเดียวกับที่ชนชาติอิสราเอลได้เปลี่ยนจากความหมดหวังเมื่อเอลีเสียชีวิต (1ซมอ.4:18) ไปสู่สันติสุขและความเจริญรุ่งเรืองในยุคแรกของซาโลมอน (1พกษ.4:20-34; 5:4) ผ่านการอุทิศตัวของดาวิดซึ่งเป็นเชื้อสายของรูธและโบอาสอย่างแท้จริง ผู้เขียนใช้เรื่องราวนี้เตือนชนอิสราเอลว่า การครองราชย์ของราชวงศ์ดาวิดเป็นวิธีการที่พระเจ้าใช้ปกครองอิสราเอลด้วยความเมตตา เป็นความหวังของสันติสุขและการพักสงบที่พระเจ้าสัญญาไว้ แต่การพักสงบนี้จะดำรงอยู่ก็ต่อเมื่อทุกคนที่มีส่วนร่วมในอาณาจักร ไม่ว่าจะเป็นเจ้านายหรือประชาชน ต้องดำเนินชีวิตแต่ละวันด้วยความรักที่รูธและโบอาสได้สำแดงเป็นตัวอย่าง ในพระเยซู “ผู้เป็นเชื้อสายของดาวิด” (มธ.1:1) และในพระราชกิจการไถ่ของพระองค์ พระพรแห่งอาณาจักรของพระเจ้าก็เป็นจริงตามที่ทรงสัญญาไว้

ขอให้พระเกียรติทั้งสิ้นจงมีแด่พระเจ้า

Christian CMU (คริสเตียน มช.)