บทเรียนพระคัมภีร์
เรื่อง พระวจนะของพระเจ้า (The Word of God)
โดย webmaster ของ www.christiancmu.com

อิสยาห์ 55:10-11 “¹⁰เพราะ ฝนและหิมะลงมาจากฟ้าสวรรค์ และไม่กลับที่นั่นเว้นแต่รดแผ่นดินโลก กระทำให้มันบังเกิดผลและแตกหน่อ อำนวยเมล็ดแก่ผู้หว่านและอาหารแก่ผู้กินฉันใด ¹¹คำของเราซึ่ง ออกไปจากปากของเรา จะไม่กลับมาสู่เราเปล่า แต่จะสัมฤทธิ์ผลซึ่งเรามุ่งหมายไว้ และให้สิ่งซึ่งเราใช้ไปทำนั้นจำเริญขึ้นฉันนั้น”

1. ลักษณะของพระวจนะของพระเจ้า

• วลีที่กล่าวว่า “พระวจนะของพระเจ้า” หรือ “พระคำของพระเจ้า” ได้เกี่ยวโยงกับสถานการณ์หรือเหตุการณ์ที่หลากหลายในพระคัมภีร์ ที่ทำให้เราเห็นความหมายของมันได้ชัดเจนมากยิ่งขึ้น เมื่อเราได้ศึกษาพระคัมภีร์ตอนนั้นๆ

• จากการศึกษาเราพบว่า พระวจนะของพระเจ้า หมายถึงสิ่งดังต่อไปนี้

1.1) พระวจนะของพระเจ้าคือสิ่งที่พระเจ้าทรงตรัสโดยตรง

- เมื่อพระเจ้าทรงตรัสกับอาดัมและเอวา สิ่งที่พระองค์ตรัสคือพระวจนะของพระเจ้า

- ปฐมกาล 2:16-17 “¹⁶พระเจ้าจึงทรงบัญชาแก่มนุษย์นั้นว่า "บรรดาผลไม้ทุกอย่างในสวนนี้ เจ้ากินได้ทั้งหมด ¹⁷เว้นแต่ต้นไม้แห่งความสำนึกในความดีและความชั่ว ผลของต้นไม้นั้นอย่ากิน เพราะในวันใดที่เจ้าขืนกิน เจ้าจะต้องตายแน่”

- ปฐมกาล 3:9-19 “⁹พระเจ้าทรงเรียกชายนั้นและตรัสถามเขาว่า "เจ้าอยู่ที่ไหน" ¹⁰ชายนั้นทูลว่า "ข้าพระองค์ได้ยินพระ สุรเสียงของพระองค์ในสวนก็เกรงกลัว เพราะข้าพระองค์เปลือยกายอยู่ จึงได้ซ่อนตัวเสีย" ¹¹พระองค์จึงตรัสว่า "ใครเล่าบอกเจ้าว่าเจ้าเปลือยกาย เจ้ากินผลไม้ที่เราห้ามมิให้กินนั้นแล้วหรือ" ¹²ชายนั้นทูลว่า "หญิงที่พระองค์ประทานให้อยู่กินกับข้าพระองค์นั้น ส่งผลไม้นั้นให้ข้าพระองค์ ข้าพระองค์จึงรับประทาน" ¹³พระเจ้าตรัสถามหญิงว่า "เจ้าทำอะไรไป" หญิงนั้นทูลว่า "งูล่อลวงข้าพระองค์ ข้าพระองค์จึงได้รับประทาน" ¹⁴พระ เจ้าจึงตรัสแก่งูว่า "เพราะเหตุที่เจ้าทำเช่นนี้ เจ้าจะต้องถูกสาปแช่งมากกว่า สัตว์ใช้งานและสัตว์ป่าทั้งปวง จะต้องเลื้อยไปด้วยท้อง จะต้องกินผงคลีดินจนตลอดชีวิต ¹⁵เราจะ ให้เจ้ากับหญิงนี้เป็นศัตรูกัน ทั้งพงศ์พันธุ์ของเจ้าและพงศ์พันธุ์ของเขาด้วย พงศ์พันธุ์ของหญิงจะทำให้หัวของเจ้าแหลก และเจ้าจะทำให้ส้นเท้าของเขาฟกช้ำ ¹⁶พระองค์ตรัสแก่หญิงนั้นว่า "เราจะเพิ่มความทุกข์ลำบากขึ้นมากมาย ในเมื่อเจ้ามีครรภ์และคลอดบุตร ถึงกระนั้นเจ้ายังปรารถนาสามี และเขาจะปกครองตัวเจ้า" ¹⁷พระองค์ จึงตรัสแก่อาดัมว่า"เพราะเหตุเจ้าเชื่อฟังคำพูดของภรรยา และกินผลไม้ที่เราห้าม แผ่นดินจึงต้องถูกสาปเพราะตัวเจ้า เจ้าจะต้องหากินบนแผ่นดินด้วยความทุกข์ลำบากจนตลอดชีวิต ¹⁸แผ่นดินจะให้ต้นไม้และพืชที่มีหนามแก่เจ้าและเจ้าจะกินพืชต่างๆ ของทุ่งนา ¹⁹เจ้า จะต้องหากินด้วยเหงื่ออาบหน้า จนเจ้ากลับเป็นดินไป เพราะเราสร้างเจ้ามาจากดิน เจ้าเป็นผงคลีดิน และจะต้องกลับเป็นผงคลีดินดังเดิม”

- ในทางที่คล้ายคลึงกัน พระองค์ทรงตรัสพระวจนะของพระองค์แก่อับราฮัม อิสอัค ยาโคบ และโมเสส

- ปฐมกาล 12:1-3 “¹พระเจ้าตรัสแก่อับรามว่า "เจ้าจงออกจากเมืองจากญาติพี่น้องจากบ้านบิดาของเจ้า ไปยังดินแดนที่เราจะบอกให้เจ้ารู้ ²เราจะให้เจ้าเป็นชนชาติใหญ่ เราจะอวยพรแก่เจ้า จะให้เจ้ามีชื่อเสียงใหญ่โตเลื่องลือไป แล้วเจ้าจะช่วยให้ผู้อื่นได้รับพร ³เราจะอำนวยพรแก่คนที่อวยพรเจ้า เราจะสาปคนที่แช่งเจ้า บรรดาเผ่าพันธุ์ทั่วโลกจะได้พรเพราะเจ้า”

- ปฐมกาล 26:1-5 “¹อยู่ มาเกิดกันดารอาหารในดินแดนนั้น นอกเหนือการกันดารอาหารครั้งก่อนในสมัยอับราฮัม อิสอัคไปยังเก-ราร์ยังอาบีเมเลคพระราชาแห่งชาวฟีลิสเตีย ²พระเจ้าทรงปรากฏแก่ท่านและตรัสว่า "อย่าไปอียิปต์เลย อาศัยในแผ่นดินซึ่งเราจะบอกให้เจ้าเถิด ³อาศัย อยู่ในดินแดนนี้ แล้วเราจะอยู่กับเจ้าและอวยพรเจ้า เพราะว่าเราจะให้ดินแดนเหล่านี้ทั้งหมดแก่เจ้า และแก่เชื้อสายของเจ้า เราจะทำให้คำสาบานซึ่งเราได้ปฏิญาณไว้กับอับราฮัมบิดาของเจ้านั้นสำเร็จ ⁴เรา จะทวีเชื้อสายของเจ้าให้มากขึ้นดังดาวบนฟ้า และจะให้ดินแดนเหล่านี้ทั้งหมด แก่เชื้อสายของเจ้า ประชาชาติทั้งหลายในโลกจะได้รับพรก็เพราะเชื้อสายของเจ้า ⁵เพราะว่าอับราฮัมได้ฟังเสียงเรา และได้รักษาคำกำชับของเรา บัญญัติของเรา กฎเกณฑ์ของเรา และพระธรรมของเรา”

- ปฐมกาล 28:13-15 “¹³พระเจ้าประทับยืนอยู่เหนือบันได และตรัสว่า "เราคือเยโฮวาห์พระเจ้าของอับราฮัมบิดาของเจ้า และพระเจ้าของอิสอัค แผ่นดินซึ่งเจ้านอนอยู่นั้นเราจะให้แก่เจ้าและเชื้อสายของเจ้า ¹⁴เชื้อ สายของเจ้าจะเป็นเหมือนผงคลีบนแผ่นดิน เจ้าจะแผ่กว้างออกไปทิศตะวันตกและทิศตะวันออก ทางทิศเหนือและทิศใต้ บรรดาพงศ์พันธุ์ของมนุษย์โลกจะได้รับพรเพราะเจ้าและเพราะเชื้อสายของเจ้า ¹⁵เรา อยู่กับเจ้า และจะพิทักษ์รักษาเจ้าทุกแห่งหนที่เจ้าไป และจะนำเจ้ากลับมายังดินแดนนี้ เพราะเราจะไม่ทอดทิ้งเจ้า จนกว่าเราจะได้ทำสิ่งซึ่งเราพูดกับเจ้าไว้นั้นแล้ว"

- อพยพ 3:6 “แล้ว พระองค์ตรัสอีกว่า "เราเป็นพระเจ้าของบิดาเจ้า เป็นพระเจ้าของอับราฮัม พระเจ้าของอิสอัค และพระเจ้าของยาโคบ" โมเสสปิดหน้าเสีย เพราะกลัวไม่กล้ามองดูพระเจ้า”

- พระเจ้าได้ทรงตรัสแก่ชนชาติอิสราเอลที่ภูเขาซีนายเมื่อพระองค์ได้ทรง ประทานบัญญัติ 10 ประการแก่พวกเขาด้วย สิ่งที่พวกเขาได้ยินเรียกว่า พระวจนะของพระเจ้า (อพยพ 20:1-19)

1.2) พระวจนะของพระเจ้าคือสิ่งที่พระเจ้าตรัสผ่านทางผู้เผยพระวจนะ

- นอกจากพระเจ้าจะทรงตรัสกับมนุษย์โดยตรงแล้ว พระองค์ทรงตรัสผ่านทางผู้เผยพระวจนะด้วย

- เมื่อผู้เผยพระวจนะจะกล่าวพระวจนะของพระเจ้าแก่ประชากรของพระองค์ พวกเขามักจะกล่าวนำถ้อยคำของพวกเขาว่า “พระเจ้าตรัสดังนี้ว่า” หรือ “พระวจนะของพระเจ้ามาถึงข้าพเจ้าว่า”

- อพยพ 4:22 “เจ้าจงทูลฟาโรห์ว่า 'พระเจ้าตรัสดังนี้ว่า คนอิสราเอลเป็นบุตรหัวปีของเรา’”

- 2ซามูเอล 12:11 “พระเจ้าตรัสดังนี้ว่า "ดูเถิด เราจะให้เหตุร้ายบังเกิดขึ้นกับเจ้า จากครัวเรือนของเจ้าเอง และเราจะเอาภรรยาของเจ้าไปต่อหน้าต่อตาเจ้า ยกไปให้แก่เพื่อนบ้านของเจ้า ผู้นั้นจะนอนร่วมกับภรรยาของเจ้าอย่างเปิดเผย”

- เยเรมีย์ 1:4 “พระวจนะของพระเจ้ามาถึงข้าพเจ้าว่า”

- เอเสเคียล 6:1 “พระวจนะของพระเจ้ามาถึงข้าพเจ้าว่า”

- ดังนั้น เมื่อคนอิสราเอลได้ฟังถ้อยคำของผู้เผยพระวจนะ พวกเขาก็กำลังฟังพระวจนะของพระเจ้า

1.3) พระวจนะของพระเจ้าคือสิ่งที่อัครทูตกล่าวในพระคัมภีร์ใหม่

- แม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้กล่าวนำสิ่งที่เขาพูดว่า “พระเจ้าตรัสดังนี้ว่า” เหมือนกับผู้เผยพระวจนะ แต่สิ่งที่พวกเขาพูดและประกาศนั้นเป็นพระวจนะของพระเจ้าอย่างแท้จริง

- ตัวอย่างเช่น เปาโลเทศนาให้ประชาชนที่เมืองอันทิโอก แคว้นปิสิเดียฟังในกิจการ 13:16-41 ได้เกิดสิ่งหนึ่งขึ้นซึ่งได้กล่าวในข้อ 44 ว่า “ครั้นถึงวันสะบาโตหน้า คนเกือบสิ้นทั้งเมืองได้ประชุมกันฟังพระวจนะของพระเจ้า”

- เปาโลยังได้กล่าวแก่คริสตจักรที่เธสะโลนิกา ใน 1เธสะโลกนิกา 2:13 ว่า “.. เมื่อท่านทั้งหลายได้รับพระวจนะของพระเจ้า ซึ่งท่านได้ยินจากเรา  ท่านไม่ได้รับไว้อย่างเป็นคำของมนุษย์  แต่ได้รับไว้ตามความเป็นจริง  คือเป็นพระวจนะของพระเจ้า”

- กิจการ 8:25 “ครั้นพวกอัครทูตเป็นพยาน และประกาศพระวจนะขององค์พระผู้เป็นเจ้า แล้วก็กลับไปยังกรุงเยรูซาเล็ม และได้ประกาศข่าวประเสริฐตามทางในหมู่บ้านชาวสะมาเรียหลายแห่ง”

1.4) พระวจนะของพระเจ้าคือสิ่งที่พระเยซูตรัส

- เพราะว่าพระองค์ทรงเป็นพระเจ้า สิ่งที่พระองค์ตรัสจึงเป็นพระวจนะของพระเจ้า

- ยอห์น 1:1 “ในปฐมกาลพระวาทะดำรงอยู่ และพระวาทะทรงสถิตอยู่กับพระเจ้า และพระวาทะทรงเป็นพระเจ้า”

- ยอห์น 1:14 “พระวาทะได้ทรงบังเกิดเป็นมนุษย์และทรงอยู่ท่ามกลางเรา บริบูรณ์ด้วยพระคุณและความจริง เราทั้งหลายได้เห็นพระสิริของพระองค์ คือ พระสิริอันสมกับพระบุตรองค์เดียวของพระบิดา”

- ยอห์น 10:30 “เรากับพระบิดาเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน”

- 1ยอห์น 5:20 “และเราทั้งหลายรู้ว่า พระบุตรของพระเจ้าเสด็จมาแล้ว และได้ทรงประทานสติปัญญาให้เรา เพื่อให้เรารู้จักพระเจ้าแท้ และเราอยู่ในพระเจ้าแท้นั้นโดยอยู่ในพระเยซูคริสต์พระบุตรของพระองค์ นี่แหละเป็นพระเจ้าแท้และเป็นชีวิตนิรันดร์”

- ลูกา ผู้เขียนพระกิตติคุณเล่มที่สาม ได้เขียนไว้อย่างชัดเจนว่าเมื่อประชาชนได้ฟังพระเยซูตรัส พวกเขาได้ฟังพระวจนะของพระเจ้า

- ลูกา 5:1 “ครั้งเมื่อประชาชนกำลังเบียดเสียดพระองค์เพื่อฟังพระวจนะของพระเจ้า พระองค์ทรงยืนอยู่ที่ฝั่งทะเลสาบเยนเนซาเรท”

- เมื่อเราสังเกต เราจะพบข้อแตกต่างจากสิ่งที่พระเยซูตรัสกับผู้เผยพระวจนะในพระคัมภีร์เดิมพูด

- ผู้เผยพระวจนะในพระคัมภีร์เดิมมักจะขึ้นต้นด้วยคำว่า “พระเจ้าตรัสดังนี้ว่า” แต่พระเยซูทรงเริ่มต้นด้วยคำว่า “เราบอก(ความจริงแก่)ท่าน(ทั้งหลาย)ว่า”

- มัทธิว 5:20 “เพราะเราบอกท่านทั้งหลายว่า ถ้าความชอบธรรมของท่าน ไม่ยิ่งกว่าความชอบธรรมของพวกธรรมาจารย์ และพวกฟาริสี ท่านจะไม่มีวันได้เข้าสู่แผ่นดินสวรรค์”

- มัทธิว 11:22 “แต่เราบอกเจ้าว่า ในวันพิพากษา โทษเมืองไทระและเมืองไซดอน จะเบากว่าโทษของเจ้า”

- มาระโก 9:1 “พระองค์ ยังตรัสแก่เขาว่า "เรากล่าวความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า ในพวกท่านที่ยืนอยู่ที่นี่ มีบางคนที่ยังจะไม่รู้รสความตาย จนกว่าจะได้เห็นแผ่นดินของพระเจ้ามาด้วยฤทธานุภาพ”

- ยอห์น 8:34 “พระเยซูตรัสตอบเขาทั้งหลายว่า "เราบอกความจริงแก่ท่านว่า ทุกคนที่ทำบาปก็เป็นทาสของบาป”

- พระองค์ทรงมีฤทธิ์อำนาจของพระเจ้าในพระองค์เองในการกล่าวพระวจนะของพระเจ้า จึงเป็นสิ่งจำเป็นและสำคัญในการฟังพระดำรัสของพระเยซูคริสต์เพราะ “... ถ้าผู้ใดฟังคำของเราและวางใจในพระองค์ผู้ทรงใช้เรามา ผู้นั้นก็มีชีวิตนิรันดร์ และไม่ถูกพิพากษา แต่ได้ผ่านพ้นความตายไปสู่ชีวิตแล้ว” (ยอห์น 5:24)

- แท้จริงแล้ว พระคัมภีร์ได้ระบุเอกลักษณ์ของพระเยซูคริสต์ไว้อย่างใกล้ชิดกับพระวจนะของพระเจ้าโดยเรียกพระองค์ว่า “พระวาทะ”

- ยอห์น 1:1 “ในปฐมกาลพระวาทะดำรงอยู่ และพระวาทะทรงสถิตอยู่กับพระเจ้า และพระวาทะทรงเป็นพระเจ้า”

- 1ยอห์น 1:1 “ซึ่งมีตั้งแต่ปฐมกาล  ซึ่งเราได้ยิน ซึ่งเราได้เห็นกับตา ซึ่งเราได้พินิจดู และจับต้องด้วยมือของเรานั้นเกี่ยวกับพระวาทะแห่งชีวิต”

- วิวรณ์ 19:13 “พระองค์ทรงฉลองพระองค์ที่จุ่มเลือด และพระนามที่เรียกพระองค์นั้นคือ พระวาทะของพระเจ้า”

1.5) พระวจนะของพระเจ้าคือบันทึกถ้อยคำของผู้เผยพระวจนะ อัครทูต และพระเยซูคริสต์

- นั่นคือพระคริสตธรรมคัมภีร์

- ในพระคัมภีร์ใหม่ ไม่ว่าผู้เขียนจะใช้วลีว่า “โมเสสกล่าวว่า” “ดาวิดตรัสว่า” “พระวิญญาณบริสุทธิ์ตรัสว่า” หรือ “พระเจ้าตรัสว่า” ล้วนไม่ต่างกัน

- กิจการ 3:22 “โมเสสได้กล่าวไว้ว่า "พระเจ้าของท่านทั้งหลาย จะทรงโปรดประทานผู้เผยพระวจนะคนหนึ่ง เหมือนอย่างเราให้แก่ท่านจากจำพวกพี่น้องของท่าน  ท่านทั้งหลายจงเชื่อฟังผู้นั้นในสิ่งสารพัดซึ่งพระองค์จะได้ตรัสแก่ท่าน”

- โรม 10:5 “โมเสสได้เขียนเรื่องความชอบธรรมซึ่งมีธรรมบัญญัติเป็นมูลฐานว่า คนใดที่ประพฤติตามจะได้ชีวิตโดยการประพฤตินั้น”

- โรม 10:19 “ข้าพเจ้าถามอีกว่า "พลอิสราเอลไม่เข้าใจหรือ" ตอนแรกโมเสสกล่าวว่า เราจะให้เจ้าทั้งหลายอิจฉาผู้ที่ไม่ใช่ชนชาติ เราจะยั่วโทสะเจ้าด้วยชนชาติที่โง่เขลาชาติหนึ่ง”

- ฮีบรู 3:7 “เหตุฉะนั้น ตามที่พระวิญญาณบริสุทธิ์ตรัสว่า วันนี้ถ้าท่านทั้งหลายฟังพระสุรเสียงของพระองค์”

- ฮีบรู 4:7 “ดังนั้นพระองค์ได้ทรงกำหนดไว้อีกวันหนึ่งคือ "วันนี้" ตามที่พระองค์ได้ตรัสทางดาวิดในเวลาต่อมานาน ในข้อพระคัมภีร์ที่อ้างมาข้างบนแล้วว่าวันนี้ถ้าท่านทั้งหลายจะฟังพระสุรเสียงของพระองค์อย่าให้จิตใจของท่านดื้อรั้น”

- ดังนั้น สิ่งที่เขียนในพระคัมภีร์ จึงเป็นพระวจนะของพระเจ้า เพราะพระคัมภีร์ทุกตอนได้รับการดลใจจากพระองค์

- 2ทิโมธี 3:16-17 “¹⁶พระคัมภีร์ ทุกตอนได้รับการดลใจจากพระเจ้า และเป็นประโยชน์ในการสอนการตักเตือนว่ากล่าวการปรับปรุงแก้ไขคนให้ดี และการอบรมในทางธรรม ¹⁷เพื่อคนของพระเจ้าจะพรักพร้อมที่จะกระทำการดีทุกอย่าง”

1.6) การประกาศพระวจนะโดยผู้เทศนาหรือผู้เผยพระวจนะในคริสตจักรปัจจุบัน อาจจะเรียกได้ว่าเป็นพระวจนะของพระเจ้า

ก) เปาโลได้บอกว่าสิ่งที่ผู้อ่านของเขาได้รับผ่าน การประกาศพระวจนะนั้นเป็นพระวจนะของพระเจ้า และท่านได้แนะนำทิโมธีให้ “ประกาศพระวจนะ” ด้วยเช่นเดียวกัน

o 1เปโตร 1:25 “แต่พระวจนะของพระเจ้ายั่งยืนอยู่เป็นนิตย์พระวจนะนั้นคือข่าวประเสริฐที่ได้ประกาศให้ท่านทั้งหลายทราบแล้ว”

o 2ทิโมธี 4:2 “ให้ประกาศพระวจนะ ให้ขะมักเขม้นที่จะทำการทั้งในขณะที่มีโอกาสและไม่มีโอกาส ให้ชักชวนด้วยเหตุผล เตือนสติและตักเตือนให้อดทนอยู่เสมอในการสั่งสอน”

o การเทศนาหรือการประกาศนั้นจะต้องไม่แยกออกจากสิ่งที่เขียนในพระวจนะของพระเจ้า สิ่งที่จะเป็นตัวทดสอบว่า คำเทศนาหรือคำสอนที่ประกาศนั้นเป็นพระวจนะของพระเจ้าหรือไม่นั้น ก็คือ คำเทศนาหรือคำสอนนั้นสอดคล้องกับสิ่งที่พระเจ้าตรัสในพระคัมภีร์หรือไม่

ข) ผู้ที่ได้รับคำเผยพระวจนะ คำพยากรณ์ หรือการสำแดงในที่ประชุมนมัสการ

o คำถามที่เกิดขึ้นในยุคปัจจุบันก็คือ หากมีการเผยพระวจนะ การกล่าวคำพยากรณ์ หรือการกล่าวถึงการสำแดงในที่ประชุมนมัสการ ผู้เชื่อคนนั้นกำลังกล่าวพระวจนะของพระเจ้าหรือไม่?

o เราสามารถอนุมานได้ว่า “ใช่” แต่ไม่สามารถตอบได้อย่างแน่ใจว่า “ใช่แน่นอน”

o เปาโลยืนยันว่าถ้อยคำเหล่านั้นอยู่ภายใต้การวินิจฉัย ของผู้เผยพระวจนะคนอื่น ดังนั้นจึงอาจเป็นไปได้ว่าคำเผยพระวจนะนั้นไม่ใช่พระวจนะของพระเจ้า

o 1โครินธ์ 14:29 “ฝ่ายพวกผู้เผยพระวจนะนั้นให้พูดสองคนหรือสามคน และให้คนอื่นวินิจฉัยข้อความที่เขาพูดนั้น”

o เราอาจกล่าวได้ว่าการเผยพระวจนะในยุคปัจจุบันได้รับ การดลใจจากพระวิญญาณบริสุทธิ์แบบทุติยภูมิหรือเป็นขั้นที่รองลงมาจากยุคที่ เขียนพระคัมภีร์ (Secondary sense of inspiration) เพราะการสำแดงผ่านทางผู้เผยพระวจนะในปัจจุบันไม่ได้ถือว่าไม่มีข้อผิดพลาด แต่อาจผิดพลาดได้ (Inerrancy – เป็นคุณสมบัติอย่างหนึ่งของพระคัมภีร์ คือ “ไม่มีข้อผิดพลาด” โปรดติดตามเรื่องนี้ได้ในหัวข้อต่อๆ ไปที่จะมีมาในอนาคต)

o อย่างไรก็ตามเราไม่ควรหมิ่นประมาทคำเผยพระวจนะใดๆ แม้จะกล่าวโดยใครก็ตาม แต่ให้ใคร่ครวญสิ่งที่ได้ยินนั้น แล้วพิจารณาตนเองเพื่อรักษาชีวิตในการเดินกับพระเจ้า

o 1เธสะโลนิกา 5:20 "อย่าประมาทคำเผยข้อลับลึก"

2. ฤทธิ์อำนาจแห่งพระวจนะของพระเจ้า

• พระคัมภีร์กล่าวว่าพระวจนะของพระเจ้าปักแน่นในสวรรค์ พระวจนะของพระเจ้าดำรงอยู่เป็นนิตย์

• สดุดี 119:89 "ข้าแต่พระเจ้า พระวจนะของพระองค์ ปักแน่นอยู่ในสวรรค์เป็นนิตย์"

• อิสยาห์ 40:8 “หญ้านั้นก็เหี่ยวแห้ง ดอกไม้นั้นก็ร่วงโรยไปแต่พระวจนะของพระเจ้าของเราจะยั่งยืนอยู่เป็นนิตย์”

• 1เปโตร 1:24-25 “²⁴เพราะว่า บรรดาเนื้อหนังก็เป็นเสมือนต้นหญ้า และบรรดาศักดิ์ศรีของเขาก็เป็นเสมือนดอกหญ้า ต้นหญ้าเหี่ยวแห้งไป และดอกก็ร่วงโรยไป ²⁵แต่พระวจนะของพระเจ้ายั่งยืนอยู่เป็นนิตย์พระวจนะนั้นคือข่าวประเสริฐที่ได้ประกาศให้ท่านทั้งหลายทราบแล้ว”

• พระวจนะของพระเจ้านั้นไม่ตาย แต่เป็นพลวัตและทรงฤทธานุภาพ และบรรลุผลสำเร็จ

• อิสยาห์ 55:11 “คำของเราซึ่งออกไปจากปากของเรา จะไม่กลับมาสู่เราเปล่า แต่จะสัมฤทธิ์ผลซึ่งเรามุ่งหมายไว้ และให้สิ่งซึ่งเราใช้ไปทำนั้นจำเริญขึ้นฉันนั้น”

• พระวจนะของพระเจ้ามีฤทธิ์อำนาจดังต่อไปนี้

2.1) พระวจนะของพระเจ้าเป็นพระวจนะแห่งการทรงสร้าง

- เมื่อเราดูเหตุการณ์แห่งการทรงสร้างของพระเจ้า สรรพสิ่งเกิดขึ้นเมื่อพระเจ้าได้ตรัสพระวจนะของพระองค์

- ปฐมกาล 1:3-4 “³พระเจ้าตรัสว่า "จงเกิดความสว่าง" ความสว่างก็เกิดขึ้น ⁴พระเจ้าทรงเห็นว่าความสว่างนั้นดี และทรงแยกความสว่างออกจากความมืด”

- ปฐมกาล 1:6-7 “⁶พระเจ้าตรัสว่า "จงมีภาคพื้นในระหว่างน้ำ แยกน้ำออกจากกัน" ⁷พระเจ้าทรงสร้างภาคพื้นนั้นขึ้น แล้วทรงแยกน้ำที่อยู่ใต้ภาคพื้นออกจากน้ำที่อยู่เหนือภาคพื้น ก็เป็นดังนั้น”

- ผู้เขียนพระธรรมสดุดีได้กล่าวสรุปการทรงสร้างของพระเจ้าว่า “โดยพระวจนะของพระเจ้า ฟ้าสวรรค์ก็ถูกสร้างขึ้นมา”

- สดุดี 33:6 “โดยพระวจนะของพระเจ้า ฟ้าสวรรค์ก็ถูกสร้างขึ้นมา กับบริวารทั้งปวง ก็ด้วยลมพระโอษฐ์ของพระองค์”

- สดุดี 33:9 “เพราะพระองค์ตรัส  มันก็เกิดขึ้นมา  พระองค์ทรงบัญชา  มันก็ออกมา”

- และผู้เขียนฮีบรูได้กล่าวว่า “พระเจ้าได้ทรงสร้างกัลปจักรวาล ด้วยพระดำรัสของพระองค์”

- ฮีบรู 11:3 “โดยความเชื่อนี้เอง เราจึงเข้าใจว่า พระเจ้าได้ทรงสร้างกัลปจักรวาล ด้วยพระดำรัสของพระองค์ ดังนั้นสิ่งที่มองเห็นจึงเป็นสิ่งที่เกิดจากสิ่งที่ไม่ปรากฏให้เห็น”

- ให้สังเกตว่า ยอห์นได้กล่าวในข้อเขียนของเขาว่า พระวจนะของพระเจ้าที่ใช้ในการสร้างสรรพสิ่งคือพระเยซูคริสต์

- ยอห์น 1:1-3 “¹ในปฐมกาลพระวาทะดำรงอยู่ และพระวาทะทรงสถิตอยู่กับพระเจ้า และพระวาทะทรงเป็นพระเจ้า ²ในปฐมกาลพระองค์ทรงดำรงอยู่กับพระเจ้า ³พระเจ้าทรงสร้างสิ่งทั้งปวงขึ้นมาโดยพระวาทะ ในบรรดาสิ่งที่เป็นมานั้น ไม่มีสักสิ่งเดียวที่ได้เป็นมานอกเหนือพระวาทะ”

2.2) พระวจนะของพระเจ้ามีฤทธิ์อำนาจในการผดุงไว้ซึ่งสิ่งที่พระองค์ทรงสร้าง

- ผู้เขียนฮีบรูกล่าวว่า พระเจ้าทรง “ผดุงโลกไว้ด้วยพระดำรัสของพระองค์”

- ฮีบรู 1:3 "พระบุตรทรงเป็นแสงสะท้อนพระสิริของพระเจ้า และทรงมีสภาวะเป็นพิมพ์เดียวกันกับพระองค์ และทรงผดุงโลกไว้ด้วยพระดำรัสอันทรงฤทธิ์ของพระองค์ เมื่อพระองค์ได้ทรงชำระบาปแล้ว ก็ได้ประทับ ณ เบื้องขวาของพระเจ้าเบื้องบน"

- เช่นเดียวกับพระวจนะแห่งการทรงสร้าง พระวจนะแห่งการผดุงไว้ซึ่งสิ่งที่พระเจ้าทรงสร้างก็สัมพันธ์กับพระเยซู คริสต์ เพราะเปาโลได้ยืนยันว่า “ในพระองค์(พระเยซู) สรรพสิ่งได้ถูกรวมเข้าไว้ด้วยกันอย่างเป็นระเบียบ”

- โคโลสี 1:17 “พระองค์ทรงดำรงอยู่ก่อนสรรพสิ่งทั้งปวง และสรรพสิ่งทั้งปวงเป็นระเบียบอยู่โดยพระองค์”

2.3) พระวจนะของพระเจ้ามีฤทธิ์อำนาจในการให้ชีวิตใหม่

- เปโตรเป็นพยานว่าเราสามารถบังเกิดใหม่ “ด้วยพระวจนะของพระเจ้าอันทรงชีวิตและดำรงอยู่”

- 1เปโตร 1:23 “ท่านทั้งหลายได้บังเกิดใหม่แล้ว ไม่ใช่จากพันธุ์มตะ แต่จากพันธุ์อมตะ คือด้วยพระวจนะของพระเจ้าอันทรงชีวิตและดำรงอยู่”

- 2ทิโมธี 3:15 “และตั้งแต่เด็กมาแล้ว ที่ท่านได้รู้พระคัมภีร์อันศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งสามารถสอนท่านให้ถึงความรอดได้โดยความเชื่อในพระเยซูคริสต์”

- ยากอบ 1:18 “โดยทรงตั้งพระทัยแล้ว พระองค์ก็ได้ทรงให้เราทั้งหลายบังเกิดโดยสัจจวาทะ เพื่อเราทั้งหลายจะได้เป็นอย่างผลแรกแห่งสรรพสิ่งซึ่งพระองค์ทรงสร้าง”

- ด้วยเหตุนี้ พระเยซูคริสต์จึงถูกเรียกว่า “พระวาทะแห่งชีวิต” (the Word of life)

- 1ยอห์น 1:1 “ซึ่งมีตั้งแต่ปฐมกาล ซึ่งเราได้ยิน ซึ่งเราได้เห็นกับตา ซึ่งเราได้พินิจดู และจับต้องด้วยมือของเรานั้นเกี่ยวกับพระวาทะแห่งชีวิต”

2.4) พระวจนะของพระเจ้าประกอบด้วยพระคุณ ฤทธิ์อำนาจ และการสำแดง ซึ่งช่วยให้ผู้เชื่อเติบโตขึ้นในความเชื่อและการผูกพันกับพระคริสต์

- อิสยาห์ได้ให้ภาพที่ชัดเจนที่ทำให้เราเข้าใจความจริงข้อนี้มากขึ้น คือภาพของฝนจากฟ้าที่ทำให้สิ่งต่างๆ เติบโตด้านกายภาพ ซึ่งเป็นเหมือนกับพระวจนะจากพระโอษฐ์ของพระเจ้าที่ทำให้เราเติบโตฝ่ายวิญญาณ

- อิสยาห์ 55:10-11 ¹⁰"เพราะฝนและหิมะลงมาจากฟ้าสวรรค์ และไม่กลับที่นั่นเว้นแต่รดแผ่นดินโลก กระทำให้มันบังเกิดผลและแตกหน่อ อำนวยเมล็ดแก่ผู้หว่านและอาหารแก่ผู้กินฉันใด ¹¹คำของเราซึ่ง ออกไปจากปากของเรา จะไม่กลับมาสู่เราเปล่า แต่จะสัมฤทธิ์ผลซึ่งเรามุ่งหมายไว้ และให้สิ่งซึ่งเราใช้ไปทำนั้นจำเริญขึ้นฉันนั้น”

- เปโตรได้กล่าวถึงแนวความคิดเดียวกัน เมื่อท่านได้เขียนว่า โดยการดื่มน้ำนมบริสุทธิ์แห่งพระวจนะของพระเจ้า เราก็เติบโตขึ้นในความรอด

- 1เปโตร 2:2 “เช่นเดียวกับทารกแรกเกิด จงปรารถนาน้ำนมฝ่ายวิญญาณอันบริสุทธิ์ เพื่อโดยน้ำนมนั้นจะทำให้ท่านทั้งหลายเจริญขึ้นสู่ความรอด”

2.5) พระวจนะของพระเจ้าเป็นดาบซึ่งพระเจ้าประทานให้เราในการต่อสู้กับซาตาน

- เอเฟซัส 6:17 “จงเอาความรอดเป็นหมวกเหล็กป้องกันศีรษะ และจงถือพระแสงของพระวิญญาณ คือ พระวจนะของพระเจ้า”

- วิวรณ์ 19:13-15 “¹³พระองค์ทรงฉลองพระองค์ที่จุ่มเลือด และพระนามที่เรียกพระองค์นั้นคือ พระวาทะของพระเจ้า ¹⁴เหล่าพลโยธาในสวรรค์สวมอาภรณ์ผ้าป่านเนื้อละเอียดขาวบริสุทธิ์ ได้นั่งบนหลังม้าขาวตามเสด็จพระองค์ไป ¹⁵มี พระแสงคมออกมาจากพระโอษฐ์ของพระองค์ เพื่อพระองค์จะได้ทรงฟันฟาดบรรดานานาประชาชาติ ด้วยพระแสงนั้น และพระองค์จะทรงครอบครองเขาด้วยคทาเหล็ก พระองค์จะทรงเหยียบบ่อย่ำองุ่นแห่งพระพิโรธอันเฉียบขาดของพระเจ้า ผู้ทรงฤทธานุภาพสูงสุด”

- ให้เราสังเกตเหตุการณ์ตอนที่พระเยซูทรงมี ชัยชนะเหนือการทดลองของมาร แต่ละครั้งพระองค์เอาชนะมารด้วยการกล่าวว่า “มีพระคัมภีร์เขียนไว้ว่า...” (นั่นคือ การยืนยันในความจริงที่ไม่ผิดพลาดแห่งพระวจนะของพระเจ้า)

- ลูกา 4:1-11 “¹พระเยซูทรงประกอบด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์ ได้กลับไปจากแม่น้ำจอร์แดน และพระวิญญาณได้ทรงนำพระองค์ไป ²ถึง สี่สิบวันในถิ่นทุรกันดาร ทรงถูกมารทดลอง ในวันเหล่านั้นพระองค์มิได้เสวยอะไรเลย และเมื่อสิ้นสี่สิบวันแล้ว พระองค์ทรงอยากพระกระยาหาร ³มารจึงทูลพระองค์ว่า "ถ้าท่านเป็นบุตรของพระเจ้า จงสั่งก้อนหินนี้ให้กลายเป็นพระกระยาหาร" ⁴ฝ่ายพระเยซูตรัสตอบมารว่า "มีพระคัมภีร์เขียนไว้ว่า มนุษย์จะบำรุงชีวิตด้วยอาหารสิ่งเดียวหามิได้ ⁵แล้วมารจึงนำพระองค์ขึ้นไป สำแดงบรรดาราชอาณาจักรทั่วพิภพในขณะเดียวให้พระองค์เห็น ⁶แล้ว มารได้ทูลพระองค์ว่า "อำนาจทั้งสิ้นนี้ และศักดิ์ศรีของราชอาณาจักรนั้นเราจะยกให้แก่ท่าน เพราะว่ามอบเป็นสิทธิ์ไว้แก่เราแล้ว และเราปรารถนาจะให้แก่ผู้ใดก็จะให้แก่ผู้นั้น ⁷เหตุฉะนั้นถ้าท่านจะกราบนมัสการเรา สรรพสิ่งนั้นจะเป็นของท่านทั้งหมด" ⁸ฝ่ายพระเยซูตรัสตอบมารว่า "มีพระคัมภีร์เขียนไว้ว่า จงกราบนมัสการพระองค์ผู้เป็นพระเจ้าของท่าน และปรนนิบัติพระองค์แต่ผู้เดียว ⁹แล้ว มารจึงนำพระองค์ไปยังกรุงเยรูซาเล็ม และให้พระองค์ประทับอยู่ที่ยอดหลังคาพระวิหาร แล้วทูลพระองค์ว่า "ถ้าท่านเป็นพระบุตรของพระเจ้า จงโจนลงไปจากที่นี่เถิด ¹⁰เพราะพระคัมภีร์มีเขียนไว้ว่า พระเจ้าจะรับสั่งให้เหล่าทูตของพระองค์ในเรื่องท่าน ให้ป้องกันรักษาท่านไว้ ¹¹และเหล่าทูตสวรรค์จะเอามือประคองชูท่านไว้ มิให้เท้าของท่านกระทบหิน”

2.6) พระวจนะของพระเจ้ามีฤทธิ์อำนาจในการพิพากษาเรา

- ผู้เผยพระวจนะในพระคัมภีร์เดิมและอัครทูตในพระคัมภีร์ใหม่มักจะกล่าวถ้อยคำแห่งการพิพากษาที่ได้รับจากพระเจ้า

- พระเยซูเองก็กล่าวว่าพระวจนะของพระองค์จะกล่าวโทษบรรดาผู้ที่ปฏิเสธพระองค์

- ยอห์น 12:48 “ถ้าผู้ใดไม่ยอมรับเราและไม่รับคำของเรา ผู้นั้นจะมีสิ่งหนึ่งพิพากษาเขา คำที่เราได้กล่าวแล้วนั้นแหละจะพิพากษาเขาในวันสุดท้าย”

- และผู้เขียนพระธรรมฮีบรูกล่าวว่าพระวจนะอันทรงฤทธานุภาพของพระเจ้าตัดสิน “ความคิดและความมุ่งหมายในใจ”

- ฮีบรู 4:12 “เพราะว่า พระวจนะของพระเจ้านั้นไม่ตายและทรงพลานุภาพอยู่เสมอ คมยิ่งกว่าดาบสองคมใดๆแทงทะลุกระทั่งจิตและวิญญาณ ตลอดข้อกระดูกและไขในกระดูก และสามารถวินิจฉัยความคิดและความมุ่งหมายในใจด้วย”

- กล่าวอีก อย่างหนึ่งก็คือ ใครก็ตามที่เลือกที่จะปฏิเสธพระวจนะของพระเจ้าจะมีประสบการณ์แห่งการถูกกล่าวโทษจากพระวจนะของพระองค์ในวันใดวันหนึ่ง

3. การตอบสนองของเราต่อพระวจนะของพระเจ้า

• พระคัมภีร์ได้อธิบายไว้อย่างชัดเจนด้วยภาษาที่เข้าใจง่ายและไม่ซับซ้อนว่า เราควรตอบสนองต่อพระวจนะของพระเจ้าอย่างไรในหลายๆ รูปแบบ ดังต่อไปนี้

3.1) เราต้องกระหายที่จะฟังพระวจนะของพระเจ้า และแสวงหาที่จะมีความเข้าใจ

- อิสยาห์ 1:10 “ดูก่อนท่านผู้ปกครองเมืองโสโดม จงฟังพระวจนะของพระเจ้า ดูก่อนท่านประชาชนเมืองโกโมราห์ จงเงี่ยหูฟังพระธรรมของพระเจ้าของเรา”

- เยเรมีย์ 7:1-2 “¹พระวจนะซึ่งมาจากพระเจ้าถึงเยเรมีย์ว่า ²" เจ้าจงยืนอยู่ในประตูกำแพงพระนิเวศของพระเจ้า และโฆษณาถ้อยคำเหล่านี้ที่นั่นว่า บรรดาคนยูดาห์ทั้งปวงผู้เข้ามาในประตูกำแพงนี้เพื่อจะนมัสการพระเจ้า จงฟังพระวจนะพระเจ้า”

- กิจการ 17:11 “ยิวชาวเมืองนั้นมีจิตใจ สูงกว่าชาวเมืองเธสะโลนิกา ด้วยเขามีใจเลื่อมใสรับพระวจนะของพระเจ้า และค้นดูพระคัมภีร์ทุกวัน หวังจะรู้ว่าข้อความเหล่านั้นจะจริงดังกล่าวหรือไม่”

- มัทธิว 13:23 “ส่วน พืชซึ่งหว่านตกในดินดีนั้น ได้แก่บุคคลที่ได้ยินพระวจนะนั้นและเข้าใจ คนนั้นก็เกิดผลร้อยเท่าบ้าง หกสิบเท่าบ้าง สามสิบเท่าบ้าง”

3.2) เราต้องสรรเสริญพระวจนะของพระเจ้า รักพระวจนะ และให้พระวจนะเป็นความยินดีในชีวิตของเรา

- สดุดี 56:4 “ใน พระเจ้า ผู้ที่ข้าพระองค์สรรเสริญพระวจนะของพระองค์ ในพระเจ้า ข้าพระองค์วางใจอย่างปราศจากความกลัว เนื้อหนังจะกระทำอะไรแก่ข้าพระองค์ได้”

- สดุดี 56:10 “ในพระเจ้าผู้ซึ่งข้าพระองค์สรรเสริญพระวจนะของพระองค์ ในพระเป็นเจ้า ผู้ซึ่งข้าพระองค์สรรเสริญพระวจนะของพระองค์”

- สดุดี 119:47 “เพราะข้าพระองค์ปีติยินดีในพระบัญญัติของพระองค์ ซึ่งข้าพระองค์รัก”

- สดุดี 119:113 “ข้าพระองค์เกลียดชังคนสองใจ แต่ข้าพระองค์รักพระธรรมของพระองค์”

- สดุดี 119:16 “ข้าพระองค์จะปีติยินดีในกฎเกณฑ์ของพระองค์ ข้าพระองค์จะไม่ลืมพระวจนะของพระองค์”

3.3) เราต้องยอมรับพระวจนะของพระเจ้า รักษาไว้ในจิตใจ วางใจในพระวจนะ และฝากวางความหวังไว้ในพระสัญญาแห่งพระวจนะของพระองค์

- มาระโก 4:20 “ส่วนพืชซึ่งหว่านตกในดินดีนั้น ได้แก่บุคคลที่ได้ยินพระวจนะนั้น และรับไว้ จึงเกิดผลสามสิบเท่าบ้าง หกสิบเท่าบ้าง ร้อยเท่าบ้าง”

- กิจการ 2:41 “คนทั้งหลายที่รับคำของเปโตรก็รับบัพติศมา ในวันนั้นมีคนเข้าเป็นสาวกประมาณสามพันคน”

- 1เธสะโลนิกา 2:13 “เราขอบพระคุณพระเจ้าเสมอ เพราะว่าเมื่อท่านทั้งหลายได้รับพระวจนะของพระเจ้า ซึ่งท่านได้ยินจากเรา ท่านไม่ได้รับไว้อย่างเป็นคำของมนุษย์ แต่ได้รับไว้ตามความเป็นจริง คือเป็นพระวจนะของพระเจ้า ซึ่งกำลังทำงานอยู่ภายในท่านทั้งหลายที่เชื่อ”

- สดุดี 119:11 “ข้าพระองค์ได้สะสมพระดำรัสของพระองค์ไว้ในใจของข้าพระองค์ เพื่อข้าพระองค์จะไม่ทำบาปต่อพระองค์”

- สดุดี 119:42 “แล้วข้าพระองค์จะมีคำตอบแก่ผู้ที่เยาะเย้ยข้าพระองค์ เพราะข้าพระองค์วางใจในพระวจนะของพระองค์”

- สดุดี 119:74 “บรรดาผู้เกรงกลัวพระองค์จะเห็นข้าพระองค์และเปรมปรีดิ์ เพราะว่าข้าพระองค์ได้หวังในพระวจนะของพระองค์”

- สดุดี 119:81 “จิตใจของข้าพระองค์อ่อนระโหยคอยความรอดของพระองค์ ข้าพระองค์หวังในพระวจนะของพระองค์”

- สดุดี 130:5 “ข้าพเจ้าคอยพระเจ้า จิตใจของข้าพเจ้าคอยอยู่และข้าพเจ้าหวังในพระวจนะของพระองค์”

3.4) เหนือสิ่งอื่นใด เราต้องเชื่อฟังในสิ่งที่พระวจนะของพระเจ้าสั่งไว้ และดำเนินชีวิตตามนั้น

- สดุดี 119:17 “ขอทรงโปรดปรานผู้รับใช้ของพระองค์ เพื่อข้าพระองค์จะมีชีวิตและจะถือพระวจนะของพระองค์”

- สดุดี 119:67 “ก่อนที่ข้าพระองค์ทุกข์ยาก ข้าพระองค์หลงเจิ่นแต่บัดนี้ข้าพระองค์ปฏิบัติตามพระวจนะของพระองค์”

- ยากอบ 1:22-24 “²²แต่ท่านทั้งหลายจงเป็นคนที่ประพฤติตามพระวจนะนั้น ไม่ใช่เป็นแต่เพียงผู้ฟังเท่านั้น ซึ่งเป็นการลวงตนเอง ²³เพราะว่าถ้าผู้ใดฟังพระวจนะ และไม่ได้ประพฤติตาม ผู้นั้นก็เป็นเหมือนคนที่ดูหน้าของตัวในกระจกเงา ²⁴เพราะว่าเมื่อดูตัวเองแล้วก็ไป และก็ลืมในทันทีนั้นว่าตัวเองเป็นอย่างไร”

- สดุดี 119:9 “หนุ่มๆ จะรักษาทางของตนให้บริสุทธิ์ได้อย่างไรโดยระแวดระวังตามพระวจนะของพระองค์”

• พระเจ้าทรงเรียกร้องผู้ที่ใช้พระวจนะของพระองค์ให้ใช้อย่างถูกต้อง และประกาศสั่งสอนพระวจนะอย่างสัตย์ซื่อ

• 1ทิโมธี 5:17 “จงถือว่าผู้ปกครองที่ปกครองดีนั้นสมควรได้รับเกียรติสองเท่า โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้ปกครองที่เทศนาและสั่งสอน”

• 2ทิโมธี 2:15 “จงอุตส่าห์สำแดงตนว่าได้ทรงพิสูจน์แล้วเป็นคนงานที่ไม่ต้องอาย ใช้พระวจนะแห่งความจริงอย่างถูกต้อง”

• 2ทิโมธี 4:2 “ให้ ประกาศพระวจนะ ให้ขะมักเขม้นที่จะทำการทั้งในขณะที่มีโอกาสและไม่มีโอกาส ให้ชักชวนด้วยเหตุผล เตือนสติและตักเตือนให้อดทนอยู่เสมอในการสั่งสอน”

• ผู้เชื่อทุกคนถูกเรียกมาให้ประกาศพระวจนะของพระเจ้าในทุกที่ที่เขาไป

• กิจการ 8:4 “ฝ่ายศิษย์ทั้งหลายซึ่งกระจัดกระจายไป ก็เที่ยวประกาศพระวจนะนั้น”

ขอให้พระเกียรติทั้งหมดจงมีแด่พระเจ้า

ไม่สงวนลิขสิทธิ์ โดย Christian CMU (คริสเตียน มช.)