นิทานสอนใจเรื่อง”มิตรภาพบนความแตกต่าง”

ในป่าแห่งหนึ่งมีสัตว์ต่างๆมากมายแต่ละตัวก็อยู่รวมกันเป็นฝูงในชนิดเดียวกันตามธรรมชาติ 

  วันหนึ่งกระต่ายกับม้าเดินมาเจอกันโดยบังเอิญต่างฝ่ายต่างเห็นในลักษณะที่แตกต่างจากตัวเองของอีกฝ่ายหนึ่ง..

ม้าคิดในใจว่า..สัตว์ตัวนี้น่ารักจัง..อ่อนโยน..สุภาพ..เรียบร้อย..ดูต่างจากเรานะ..อยากเป็นแบบนี้บ้างจัง

ฝ่ายกระต่ายก็คิดในใจว่า..สัตว์ตัวนี้ดูดีจังเลย..สง่างาม..รวดเร็ว  ว่องไวท่าทางจะเก่งมากๆแน่เลย..

เมื่อต่างฝ่ายต่างคิดกระต่ายจึงเอ่ยออกมาว่า..ถ้าไม่คิดอะไรมาก..เราก็น่าจะเป็นเพื่อนกันได้นะ..

ม้าจึงตอบไปว่า..ได้สิ..ไม่ต้องคิดอะไรมากหรอก..สัตว์ทุกตัวเป็นเพื่อนกันได้นี่..

และแล้วการใช้ชีวิตในความแตกต่างก็ได้เริ่มขึ้น...

เช้าวันใหม่กระต่ายกับม้าก็นัดกันไปเดินเล่น..

ม้า..วันนี้อากาศดีนะเรามาออกกำลังกายด้วยการวิ่งเล่นกันดีกว่า

ว่าแล้วทั้งสองก็เริ่มวิ่งไปแบบสบายๆ.. สูดอากาศยามเช้าที่แสนสดชื่น..

เมื่อม้าหันมามันก็พบว่า..กระต่ายอยู่ห่างจากมันมากเหลือเกิน..

ม้า..อ้าวทำไมไปอยู่ตรงนั้นล่ะ..ฉันเพิ่งเริ่มวอร์มร่างกายเองยังไม่ได้เริ่มวิ่งเลย..

กระต่าย..นี่เธอยังไม่ได้วิ่งอีกเหรอ..ฉันวิ่งจนเหนื่อยแล้วยังตามเธอไม่ทันเลย..ทำไมเธอไม่รอฉันเลยล่ะ..

ม้า..ขอโทษนะฉันคงเดินเร็วไปหน่อย..เดี๋ยวฉันเดินกลับไปหาเธอแล้วกัน..เธอรออยู่นั่นแหละเธอเหนื่อยแล้ว..

ทำไม...ทำไม...

เช้าวันต่อมา..ทั้งสองพบกันเหมือนเคย..

ม้า..วันนี้เราไปเดินเล่นริมธารน้ำกันดีกว่าวิวสวยมากเลยนะ..

กระต่าย..ดีสิฉันชอบ..

ระหว่างทางเดินไปริมธารน้ำม้าเห็นวิวทิวทัศน์สวยงามมากมายมันพูดให้กระต่ายฟังด้วยความชื่นชม

แต่กระต่ายกลับเริ่มหงุดหงิดเพราะเดินมาไกลมากแล้วและตัวเองก็ไม่เห็นอะไรเลยนอกจากต้นหญ้าที่อยู่ข้างหน้า..

ม้า..ทำไมเงียบไปล่ะ..เธอไม่ชอบวิวที่นี่เหรอ..

กระต่าย..ฉันไม่เห็นมีอะไรสวยอย่างที่เธอบอกเลยเห็นแต่ต้นหญ้าที่เห็นอยู่ทุกวัน..เธอจะหลอกฉันให้เดินไปถึงไหนกัน..

ม้า..ขอโทษนะฉันคงมองสูงเกินไปเลยเห็นไม่เหมือนเธอ..ว่าแล้วมันก็ก้มมองพื้นเพื่อให้เห็นเหมือนกระต่ายแล้วเดินต่อไป

เมื่อเดินมาถึงลำธารมีน้ำไหลเอื่อยๆม้าลงไปเดินเล่นอย่างมีความสุข

กระต่าย..ดูท่าทางเธอมีความสุขนะฉันเหนื่อยจะแย่..ถ้ารู้ว่าไกลขนาดนี้ฉันไม่มาหรอก..ทำไมเธอไม่บอกฉันก่อน..

ม้า..ขอโทษนะที่ฉันลืมคิดถึงกำลังของเธอ..แล้วม้าก็เดินกลับขึ้นมาบนฝั่ง..

ระหว่างที่ต่างฝ่ายต่างนั่งเงียบอยู่ริมธารน้ำ

กระต่าย..ฉันคิดว่าเราไปกันไม่ได้นะ..ฉันเหนื่อยที่จะต้องวิ่งตามเธอทุกวัน..ฉันอ่อนแอเกินไป

ม้า..แต่ฉันรู้สึกดีนะเวลาได้อยู่ใกล้เธอ..แม้ฉันต้องฝืนธรรมชาติตัวเองก็ตาม..เธอทำให้ฉันเลิกคิดถึงแต่ตัวเองและหันมามองผู้อื่นบ้าง

กระต่าย..แต่เราไม่เหมือนกัน..ฉันไม่อยากให้เธอฝืนตัวเองและฉันก็ตามเธอไม่ทันจริงๆ..เราต่างไปตามธรรมชาติของเราดีกว่านะ..และที่สำคัญ..ฉันคิดว่าฉันคงไม่เชื่ออะไรเธอแล้วล่ะเธอหลอกฉันมาหลายครั้งแล้ว

ม้า..เธอเป็นเพื่อนที่ดีของฉันนะ..

ระหว่างที่ทั้งคู่กำลังตกลงกันว่าจะเอาอย่างไรดีโดยที่ไม่ทันระวัง..

มีงูตัวหนึ่งเลื้อยผ่านมาเห็นกระต่ายกำลังเผลอมันจึงเตรียมจะฉกกระต่ายเพื่อหวังจะเป็นอาหารมื้อต่อไปของมัน..

ม้าซึ่งอยู่สูงกว่ากระต่ายมองเห็นเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้น..มันรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นและมันก็รู้ว่ากระต่ายคงไม่เชื่ออะไรมันแล้ว..

มันจึงทิ้งคำพูดสุดท้ายไว้ให้กระต่ายเพื่อนที่มันรักว่า..

ฉันอาจทำให้เธอเชื่อไม่ได้ว่าฉันรักเธอโดยคำพูด..แต่ฉันคิดว่าจากการกระทำเธอคงสามารถสัมผัสมันได้นะ..

โดยที่กระต่ายไม่ทันตั้งตัวมันจึงกระเด็นไปไกลตามแรงเตะของม้า..

กระต่ายเจ็บมาก..มันคิดในใจว่า..สิ้นสุดกันทีสำหรับความอดทนกับสิ่งที่เป็นไปไม่ได้มันจะไม่ยอมให้ม้าทำร้ายมันอีกแล้ว.

....................................................................................